Loriak

Loriak udan ihintza bezela

maite det dama gazte bat,

hari hainbeste nahi diodanik

ez da munduan beste bat;

inoiz edo behin pasatzen badet

ikusi gabe aste bat,

bihotz guztira banatutzen zait

halako gauza triste bat.

Neskatxa gazte, paregabea,

apirileko arrosa,

izarra bezin dizdizaria,

txoria bezin airosa;

oraintxen baino gusto gehiago

nik ezin nezakeen goza;

zorionian ikusten zaitut,

nere bihotzak, hau poza!

Ez al didazu antzik ematen

nik zaitudala nahiago,

ai, marinelak gau ilunean

izarra baino gehiago?

Nere ondoan zauzkadalako

pozez zoraturik nago;

zu ikusteak alegratu nau,

triste nengoen lehenago.

Nik hainbat inork nahi dizunikan

arren ez zazula uste,

nere begiak beren aurrean

beti desio zaituzte;

eguzkirikan ikusi gabe

txoria egoten da triste,

ni ez nau ezerk alegratutzen

zu ikusteak hainbeste.

Aurpegi fina, gorputza berriz

ez dago esanikan,

hizketan ere grazi ederra

ezer ez duzu txarrikan;

mundu guztia miratuta ere

zu bezelako damikan,

agian izan liteke baina

ez dut sinisten denikan.

Nere betiko pentsamendua

nere kontsolagarria,

zu gabetanik ezin bizi naiz,

esaten dizut egia;

zu bazinake arbola eta

ni baldin banintz txoria,

nik zu zinakeen arbola hartantxe

egingo nuke kabia.

Amodiokan nere bihotza

zureganuntza darama,

herri guztian zeren daukazun

neskatx bikainaren fama;

beste fortunik mundu honetan

ez dut desiatzen, dama:

haur batek berak izan gaitzala

ni aita eta zu ama.

Falta duenak logratutzeko

hitz egitea txit on du,

eta nik ere saiatu bihaut

ote gitezken konpondu;

gaur nagon bezain atrebitua

sekulan ez naiz egondu,

hargatik golpez galdetzen dizut

nerekin nahizun ezkondu.

Ezkondutzeak izan behar du

preziso gauza txarren bat!

Hala esaten ari zait beti

nere kontsejatzaile bat;

halaxen ere haren esanak

oso utzirik alde bat,

ongi pozikan hartuko nuke

zu bezelako andre bat.

Zerorrek ere ongi dakizu

aspaldi hontan nagola

zuregatikan penak sufritzen,

baina ordea hau nola!

Halaxen ere nigana ezin

bigundu zaitut inola,

ni zuretzako argizaia naiz,

zu neretzako marmola.

Nere bihotza urtzen dihoa

es da ez da misterio:

penaren kargak estutu eta

zumua kendutzen dio;

begiak dauzkat gau eta egun

eginikan bi errio,

beti negarra dariotela

zu zerala medio.

Zu zeralako medio baldin

joaten banaiz lur azpira,

gero damua eta malkuak

alferrik izango dira;

behin joanez gero hoien birtutez

berriz ez niteke jira,

hori gertatu baino lehenago

zazu nitaz kupida.