Cimetiere

Twee vrouwen zaten voor me in de bus

Met nette permanenten donkere kleren

Ze zaten met elkaar te converseren

De een sprak over 't kleinkind van haar zus

De ander had margrieten in een krant

Vanmorgen vroeg geplukt uit eigen tuin

Ik zag bij hen vergeleken heel erg bruin

We reden door het Franse platteland

Ik kon ze maar ternauwernood verstaan

En wilde eigenlijk wel hun reisdoel weten

Maar ja bij Fransen kun je dat vergeten

En bovendien wat ging het me ook aan

Ineens was daar hun halte, cimetiere

Begraafplaats dus en daar stapten ze uit

De bus trok alweer op met veel geluid

Ze liepen naar de poort zonder misere

Gewoon een plastic tasje in hun hand

En vast met een verdriet dat al gewend was

Verlies dat al aan iedereen bekend was

Er was dus eigenlijk weinig aan de hand

Alleen ik voelde plots de tranen komen

Om wat ze gingen doen, een graf verzorgen

Ineens was daar mijn woede diep verborgen

Dat is me door die schoften ook ontnomen

Gewoon een beetje zitten aan het graf

Natuurlijk dat van mama en van vader

Men wied het onkruid en geeft planten water

En sopt zo af en toe de steen ieens af

Een beetje denken aan zoals het was

Zoals we vroeger om de tafel zaten

Voordat we alles achter moesten laten

Men voelt de pijn en knipt eht hoge gras

O ja, ik ben ook wel cadisj gaan zeggen

Daar op die plek waar ze toen zijn vermoord

En dat zal god ook best hebben gehoord

En je mag van mij nog honderd kransen leggen

Maar ik wil in het voorjaar met zo'n doosje

Zo van de kweker vol met bal semine

En die dan poten en een beetje grienen

En zeg nou zo moet het weer een poosje

'k Heb mij eraan gewend te accepteren

Dat het toch nooit te accepteren is

Ik praat niet eens meer over het gemis

Het heeft geen zin jezelf steeds te bezeren

Maar toen daar in die bus deed het toch zeer

Dat ik geen plek heb waar ik zeggen mag

Dag schatten, over een tijdje kom ik weer

Ik denk aan jullie, bijna elke dag