Religia Klamstwa i Nienawisci (Religion of Lies And Hatred)

W noc ow± straszn± jam siedzia³

Samotny na szczycie ska³y,

Czekaj±c goñca od naszych,

Lub jakiego z nieba znaku

O koñcu i losie boju.

Na pró¿no! Pó³noc mija³a,

Znik±d ni znaku, ni goñca!...

Jam jeszcze czeka³ upornie,

Daleko w ciemno¶ci nocne

Stare wytê¿aj±c oczy,

Jak gdybym przebiæ móg³ niemi

Góry, lasy i noc ciemn±...

Wtem poczu³em na mym czole

Niby wiew jaki¶ cudowny,

Szmer dziwny tajemnych g³osów

Zape³ni³ ucho, przed okiem

Niby zas³ona b³yszcz±ca

Z mg³y mlecznej drogi srebrzystej

Rozci±ga siê kryj±c wszystko.

I uczu³em jak powieki

Niewidzialna mimo woli

Do snu zwiera³a mi si³a.

Sen mnie ogarn±³, sen wieszczy,

I w ¶niem pos³ysza³ gromowy

G³os Boga, do mnie mówi±cy:

„S³uchaj, co mówiê do ciebie,

Rzek³ g³os i pe³ñ coæ rozka¿ê.

Wodzowie wasi i woje

Legli na górze Lubinie

Chrze¶cijan przemoc± i zdrad±.

Za chwile oni tu przyjd±,

Wytn± po¶wiêcone drzewa,

Obal± moje o³tarze,

Wytêpi± moich czcicieli.

Ty jeden ¿ywy zostaniesz..."

Wtem zbudzi³ mnie szczêk orê¿a,

Zgie³k, jêk, ¶miechy, blask bij±cy,

T³umy zalega³y górê

Trzaska³y wieszczebne g³azy,

Ciê³y po¶wiêcone drzewa

I na stos je ¶wiêty wlek³y.

U stosu, w pêta okuci,

Le¿eli wieszcze, kap³ani,

I tysi±c serbskich pojmañców

Z nieszczêsnej lubiñskiej klêski,

Na ¶mieræ w p³omieniach skazani.

Oni plwali im w oblicza

Jasne, ku niebu zwrócone,

Z dzik± uciech± kalecz±c

Mieczami bezbronne cia³a