Pod Lodem

... a rany ziemi liże wiatr,

skruszone kości pieści śnieg.

Milczeniem gwiazd wskroś duszy patrzy lód,

poprzez ciał przezroczystą śmierć

Wiatr liże twoje rany,

świat wraca do swego łona.

Drobiny ciał umarłych

w ziemi ogromnym ciele.

Lód patrzy spojrzeniem zwierzęcia.

Ten ból będzie z tobą do końca,

aż skończy się świat, aż zamknie się czas,

wygasi noc piece słońca.

To koniec świata, to koniec nas

i zstąpi ciemność w środku dnia.

To koniec świata, zastyga martwy czas

zima niebo otworzyła – nieme usta gwiazd.

Ziemia wiedzie życie w bezruch wód,

w prapoczątku upłynniony stan,

zmenia je w zarodki przyszłych snów,

pochłonęła nas by począć nowy świat.

Lód nad nami - nieba martwy wzrok.

Dołem – woda, rozpuszczenie form.

Znany świat upadnie martwy w nią

i na zawsze już pod lodem będzie spać.

Samotność bez dna,

ta zimie złożona ofiara.

Na wargach - pustki smak,

smak w ciszy wiecznotrwania.

Nieme niebo, gdy kona

lituje się śniegu gwiazdą.

Wszechświat odchodzi w ciszę,

nieruchomą doskonałość.

To koniec świata, to koniec nas

i zstąpi ciemność w środku dnia.

To koniec świata, zastyga martwy czas.

Gaśnie w pustym nieba oku odchodzący blask.

Lód nad tobą - nieba martwy wzrok,

dołem woda, rozpuszczenie form.

Także ty upadniesz martwy w nią

i na zawsze już pod lodem będziesz spał.

Odchodzący cicho w bezruch wód,

w prapoczątku upłynniony stan.

Pochłonęły cię, by począć znów,

gdy na zawsze już pod lodem będziesz spał.

"Lat kilka umierający twój cień będzie kołysał się nad mogiłą,

niby ostu nasienie zaczepione o własny promyk.

Lata przeminą cicho w słotach i pogodach,

w słodkiej melodii, która się nazywa „wszystko mija”.

Będziesz patrzył niezamykającymi się oczyma spod rosochatej wierzbiny-

Będziesz palił się na grobie błękitnym światełkiem w każdą noc zaduszną-

mimo ulewę, wichurę zawieję –

A potem razu pewnego – wiosna dmuchnie –

i ulecisz wolny."

[Józef Czechowicz „O śmierci”]