Siostry

Młodości, siostro młodsza dzisiejszego ja

Wiosno mojego roku

W rdzy żył krwi świeżej kropla, bladych wspomnień blask

Snu uśmiechnięty spokój

Nim mnie zawołał cień

Wyrósł spod ziemi mrok

A noc opadła z chmur nad umarłym lasem

Inny świat, inna ja, w jasnym śnie jasna twarz

Gdzie odeszło światło?

Oglądam cię z oddali, gdzie mnie rzucił czas

Jak rośniesz

I swoim śmiechem słońce poisz

Znam liści krzyk każdego z lat

I z każdym rokiem bardziej

Pozwala mi się zbliżyć świat

Odkrywać życia twarze

Odrzucam cień, rozświetlam mrok

Dopóki tylko można

Wiosenny świt, co nie chciałby

Nic wiedzieć o wieczorze

Tarnina chmurą drobnych białych kwiatów

Wybuchać będzie raz po raz I raz po raz

Ja jestem świat - galeria świateł I zapachów

Po brzegi pełna przeżywanych stokroć wzruszeń

Do pełni jeszcze cień

Do pełni jeszcze śmierć, o którą można prosić już bez lęku

Gdy liści krzyk umilknie, by zespolić się z jesienną nocą

Lecz teraz śmierci z daleka skinąć, gdy zamajaczy

Wśrod skarlałych drzew dawnego sadu

Lecz teraz płonąć, rosnąć, płynąć, być wiatrem, wodą

I swoim śmiechem słońce poić

Odnalazł mnie świat, którego nie chciałaś znać

Trwający we mnie zawsze podskórną tęsknotą

Północny chłód, skryty w korzeniach drzew

Pod jasnym niebem letniego południa

I pochyliłam się nad śniącym w cieniu liściem

Co w zagłębieniu dłoni chłodną kroplę chronił

Dotknęłam jej pragnieniem spierzchniętych warg

I spiłam z gładkiej blaszki niebieski nocny cień

Krzyczące liśćmi lata wypełniły się

O śnieg bez lęku proszę

Młodości, siostro młodsza, mój daleki śnie

Wśród nocy ty idziesz za mną

Swoim śmiechem słońce poisz