Zimowa

Las wyostrza mu rysy jak ptasie

Jeden krok w zielony drzewny cień

I zawsze jest mrok pod jodłami

W dolinkach lata skrzy niebieski śnieg

I zawsze jest noc

W bezruchu uświęconej ciszy

A gwiazdy aż chrzęszczą o siebie

Nie mieszcząc się na niebie

Czystym jak kryształ niebie

Niebie jego zimy

Wszystkie drogi prowadzą do ciebie

Nieb skrząca kopuła otula bezpiecznie

Oddziela, otacza, zamyka I chroni

W świetle ciepłego kręgu ognia

- Tylko on, cisza I blask

Milczący zimowy duch

Z cichym sercem jodły

Bijącym pod skórą zwierzęcia

Przez czas

Przez koła istnień, nurtem snów I wspomnień

(Przestrzenie bezimiennych gwiazd, przez kręgi lat strumienie zim I nocy)

Mój los podąża zawsze śladem twoim

Piękny I dobry jest mróz

To właśnie on

Weźmie w opiekę jego ciało

Gdy dusza już zaśnie w śniegach

Rozbłyśnie w jednej z iskier lodowych drobin

Wtedy jego cisza spadnie jak ptak

W moją zieloną zamieć

Mróz ukoi serce aż przestanie drżeć

ŁAgodna śmierć, jak sen po długim dniu

Uspokoi czule, by świat nabrał sił

I znów wprawił w ruch

Bezkresne koła czasu

śWięty obrót, wieczny powrót

Roziskrzona nieskończoność

Jeszcze jeden cykl

Przez czas

Przez koła istnień, nurtem snów I wspomnień

Mój los

Podąża zawsze śladem twoim

Spojrzałam wstecz przez soczewkę lat

I widzę go jak idzie, młody

Przez cichej ćmy cienisty las

Wtem staje I rozkłada ręce

A noc przepływa mu przez pierś

Strumieniem o zapachu świeżej wody

Na jego dnie czarniejszy kształt

Owalny chłód jak zimny kamień

Widać już wtedy była w nim

Ta miłość ciemniejsza niż śmierć