Arie

"Weet u wat het is, meneer?" vroeg de man naast mij aan de bar, "Het is allemaal

niks. Uiteindelijk is het allemaal niks."

Hij vroeg of ik iets wilde drinken

Ik bestelde een biertje en hij zelf nam een flesje Spa

"Ik mag niet meer drinken," zei hij met een verdrietige glimlach, "Dan maar

Spa-water. Dat je nog zover kan komen, dat je het laffe zweet van druipsteen

grotten gaat zuipen! Maar ik mag niet meer drinken, niet meer roken en niet

meer werken. Ik moet het kallem an doen. Ik heb strets. Dat komt zo, meneer

ik heb een garagebedrijf. Automobielen zijn leuk, maar die klanten maken je

hartstikke gek. Rustig sleutelen is er niet meer bij. Alles moet gauw-gauw

ze trekken de hele dag aan je mouwen en de wagen moet altijd gisteren klaar

zijn. Daar kan ik niet tegen, meneer. Ik hou van mijn vak en ik trek mij

alles altijd persoonlijk an. Dan ga je je opwinden en dan komt van het een

het ander. Je gaat meer roken, meer drinken en die koffieautomaat op de zaak

daar kon ik ook niet van afblijven. En zo ga je in de fout. Rooie vlekken in

mijn nek, zwetend slapen, nergens meer aardigheid in, hartkloppingen en

duizelingen. Toen zegt mijn vrouw: Arie, je moet naar de dokter voor het te

laat is. Je stelt het uit, meneer. Maar uiteindelijk ga je dan toch maar

Voor je eigen bestwil

Die dokter onderzoekt me en zegt: Arie, je hebt een onrustig hart en een te

hoge bloeddruk. Jij moet het es kallem an doen. Je hebt strets

Nou meneer, dat doe je dan. Alles heel kallem an. 's Morgens drie keer de krant

lezen en daarna je zelf overhoren of je het weerbericht al uit je hoofd kent

Je gaat je huisje opknappen. Ook heel kallem an. Ik heb mijn keuken geloof ik

zeven keer gewit. De kalk zit er drie vingers dik op. Een artistieke jongen

kan daar zo een gedenkplaat in uithakken

En dan verder een beetje in het bos lopen. Want daar word je een met de

natuur en daar word je kallem van, zeggen ze

Maar dat bos is ook niks. Moet je op zondagmiddag komen. Het lijkt wel of de

fabriek uitgaat. Daar loop je weer in de file. Goed, je zit dan wel niet

achter een vrachtwagen, maar je blijft wel mooi hangen achter een oud

vrouwtje. En dat kan je toch ook niet zomaar in het prikkeldraad douwen

Tenminste niet waar iedereen bij is. En dan maar weer naar huis. Je vrouw een

beetje helpen in de keuken. Ook heel kallem an. De capucijners een voor een

opzetten

Maar thuis is het ook niks, meneer. De kinderen zijn het huis uit. En ik heb

veel zorgen om mijn oudste zoon

Die jongen heeft een goeie kop met hersens. Hij heeft het Atheneum afgelopen

Hij heeft alle kansen gehad, die ik nooit heb gehad. Hij heeft een beurs

gekregen om te studeren. En nou is hij weer thuis. Om zichzelf te ontdekken

zegt ie. Hij zit de hele dag op zijn kamer met van die afgesleten tennis

schoenen en zo'n onbespoten brilletje: zichzelf te ontdekken

Ik zeg laatst: Jongen, ik zou er maar mee uitscheiden. Stel dat je jezelf

ontdekt en dat je tegen valt

En met mijn vrouw heb ik het ook moeilijk de laatste tijd. Ik begrijp het wel

want ik loop haar de hele dag voor d'r voeten en dat is ze niet gewend. Dus

die wou ook iets voor zichzelf. Die is nou bij de vrouwenbeweging

Ze vergaderen op dit moment bij mij thuis. En ik mag er niet bij zijn. Ik

bederf de stemming, zegt ze. Zeven stuks krijgen we er dan. Allemaal

strijdbare types. Het lijkt wel of je inkwartiering krijgt. En allemaal in

T-shirts zonder BH. Die hebben ze weggedaan. Uit solidariteit. Dat is niet

verstandig, meneer. Dat het gaat hangen, weten we allemaal. Als ik slechte

ogen heb, gooi ik toch ook mijn bril niet weg uit solidariteit met de

blinden

Ja, u lacht erom, meneer, maar als ik 's nachts in bed lig, dan gaat het

allemaal malen in mijn overspannen kop

Mijn zoon en mijn zaak waar ik niet naar toe mag en al die enge dingen die je

tegenwoordig hoort en leest. En dan voel ik me vaak zo beklemd, meneer. Dan

zou ik het liefste even op willen schuiven tegen moeders warme rug. Maar ik

wil haar niet wakker maken. Want ik denk dan: Blijf maar lekker liggen. Jij

moet morgen weer vroeg op om de wereld te hervormen. En ik vind het goed van

d'r. Ik heb daar respect voor. Als ze 's morgens de deur uit gaat, met zo'n

stevige stap en stencils onder haar arm, denk ik: Ga je gang maar, meisje

jij doet er wat an en van je Arie moet je het voorlopig toch niet hebben

Maar 's nachts, meneer. Dan gaat alles malen in m'n overspannen kop. Dat gaat

dat hart tekeer en dan zou ik best nog eens willen bidden. Hij moet toch

weten hou het moet? Hij gaat daar toch over? Maar weet u meneer, bidden? Ik

heb veertig jaar geleden voor het laatst gebeden, geloof ik. Als kind. Voor

het eten: Here-zegen-deze-spijs-en-dranken-Amen. Maar dat ging zo vlug, dat

herinnert Hij zich nooit. En dat kan je toch ook niet maken? Ineens na

veertig jaar aan komen zetten met: Ja, Lieve Heer, hier Arie. Herinnert U

zich mij nog van Here-zegen-deze-spijs-en-dranken-Amen? Hij zal mij aan zien

komen... Here-zegen-deze-spijs-en-drank... drank..."

Bij het woord 'drank' onderbrak hij zijn lange monoloog en likte aan zijn

lippen

Toen haalde hij diep adem en zei tegen de barman: "Max, geef mij een dubbele

jenever."

Toen hij zijn glas had gekregen, draaide hij het eerst heel lang rond

Toen keek hij omhoog en proostte in de richting van de hemel en zei: "Lieve

Heer, tot zo!"