Er hangt een huilbui als een onweer in elk van ons

Er hangt een huilbui als een onweer in elk van ons

Maar je houdt je flink, je houdt je in

Stel dat we dat niet deden kwam het met bakken naar beneden

Stond het water ons al heel gauw tot de kin

Om de dingen die wij slikken, waar wij stilletjes in stikken

Maar waar wij van blijven schrikken altijd weer

Kinderen niet geboren voelen nergens bij te horen

Hun jeugd voorgoed verloren, komt niet meer

Om die kans die is verkeken, om dat plan dat is blijven steken

Om het verzet dat is bezweken onder de tijd

Om de dromen uitgekomen; onze dromen, mooie dromen

Om illusies je ontnomen, kwijt

Hangt er een huilbui als een onweer in elk van ons

Stel dat wij ons een keer lieten gaan

Als de gene was verdwenen kreeg je het oeverloze wenen

Met het tranen dweilen met de open kraan

Om de drift die wij bedwingen, het verdriet dat wij verdringen

Om de dingen die niet gingen als gedacht

Die ontglippen en mislukken, die in scherven en in stukken

Door ons onbegrijpelijk drukken dag en nacht

Om een strijd voor niets gestreden, een geloof voor niets beleden

Om een onvoltooid verknoeid verleden tijd

Om dat steeds weer net niet halen

Om die internationale van het totale menselijk falen wereldwijd

Hangt er een huilbui als een onweer in elk van ons

Maar je houdt het leuk, je houdt je groot

Stel dat we het lieten lozen ging het hier gigantisch hozen

Dan had je alle dagen watersnood

Er hangt een huilbui als een onweer in elk van ons

Tranen als het water van de zee

En heel ons lange leven zal die boven blijven zweven

Drijft die huilbui als een onweer met ons mee