Gerard (In memoriam)

Vorige maand is Gerard van der B. begraven

Dik in de zeventig denk ik dat ie wel was

'De kruidenier', de naam die wij hem destijds gaven

Schoot door mijn hoofd toen ik de advertentie las

Ik zal zo'n jaar of 16, 17 geweest zijn

Ontluikend homo in een middelgrote stad

En in het weekend zou er, bij een vriend, een feest zijn

Een nichtenfuif. En ddaar kwam Gerard op mijn pad

Het feest was ergens in een kelder aan het water

Er hingen zwarte vissersnetten aan 't plafond

Ik vond het eng, er werd gedanst, er klonk geschater

En toen opeens gleed er een hand over mijn kont

Ik keek en zag een dunne, kale man met bril staan

Z'n bolle ogen puilden bijna uit z'n kop

Hij zei: Ik raakte zo maar eventjes je bil aan

Ik siste: Sodemieter godverdomme op

Die avond leerde ik een aantal mensen kennen

Ik dronk jenever en ik danste met een man

Ik moest aan al die dingen nog ontzettend wennen

En al die tijd zat brillemans achter me an

Een mooie jongen, die soms even naar me lachte

Kwam naar me toe en zei: Hallo, ik ben Rogier

Hij doet je niks. Het is gewoon een halve zachte

Ik noem hem voor mijzelf Gerard, de kruidenier

De hele avond bleef ik om Rogier heendraaien

En zag 'de kruidenier' soms even bij hem staan

Rogier liet zich gewoon over z'n billen aaien

Toen 't feest voorbij was zijn wij, samen, weggegaan

Rogier was twintig, hij gedroeg zich heel volwassen

En seksueel was ie volkomen ongeremd

Ik zag voor 't eerst een jongen in de wasbak plassen

Naar mijn idee waren we voor elkaar bestemd

Rogier wist over Gerard allerlei verhalen

Hij was getrouwd, en had een winkel in de stad

En wou alleen maar seks wanneer hij mocht betalen

Dus ging Rogier wel eens, als ie geen geld meer had

Volgens Rogier was Gerards vrouw nogal een vrome

Er was een zoontje en een goed beklante zaak

En 's zondagmorgens liet hij jongens bij zich komen

Als zij ter kerke was. Helaas 1 keer te vaak

Rogier vertelde dat hij die bewuste morgen

De kruidenier voor vijftig piek bevredigd had

Maar dat zijn vrouw zich blijkbaar ergens had verborgen

En hoe zij plotseling de slaapkamer betrad

En Gerard stond daar, met z'n uitpuilende ogen

Rogier, die zich in allerijl had aangekleed

Was door de tuin, over de schutting heen gevlogen

We moesten lachen. Jonge mensen zijn vaak wreed

Tussen Rogier en mij is het niet veel geworden

Het klikte toch bij nader inzien niet zo goed

Op Gerards winkel stond 'te koop' op gele borden

Hij was gescheiden en z'n zaak was doodgebloed

Zaterdagavond laat, het gutste van de regen

Ik kwam van vrienden, het was somber in de stad

Ik was te voet en kwam - na twee jaar - Gerard tegen

Hij zag eruit of hij teveel gezopen had

Hij keek me aan, zijn ogen waren bloeddoorlopen

En puilden, erger nog dan vroeger, uit z'n kop

Toen brak een glimlach zijn gezicht heel even open:

Jij bent die knul die zei: He, sodemieter op

Hij stond erop, de kroeg in voor de laatste ronde

En hij vertelde van z'n treurige bestaan

Zijn zaak, zijn scheiding en nog iedere seconde

Miste hij John, zijn zoon, daar dacht hij altijd aan

Hij had een baantje bij de overheid gevonden

En in het weekend nam hij hoerenjongens mee

Die hem dan sloegen en hem aan zijn bed vastbonden

Tegen betaling. En daarna naar het cafe

Zijn hele leven was volledig naar de kloten

Ik ben pas veertig, zei hij, en het is voorbij

Ik voel me nutteloos en oud en uitgestoten

Voor 't eerst in maanden een gesprek zoals met mij

Had ik nog zin een eindje met hem mee te lopen?

(Waar woon je? Oh, da's niet zover bij mij vandaan)

Het was nu droog, hoewel de bomen droevig dropen

En ik ben (medelij?) mee naar z'n flat gegaan

Nou ja, z'n flat! Een uitgeleefde kamer

Een bed, een kast, een bank, een tafel en een stoel

Een dodencel was volgens mij nog aangenamer

Ik kreeg een beetje een onbehagellijk gevoel

Maar ik was jong en ik geloofde in het goede

Noem het maar christelijk, humaan of infantiel

Nou, hoe dan ook, het ging hem blijkbaar om mjn roede

En ik had medelijden met de arme ziel

En ik wou nobel zijn en menselijk en edel

Hij was bezopen, knielde voor me op de grond

En ik keek neer op die bezwete, kale schedel

Zijn bolle ogen en zijn kwijlerige mond

Toen het voorbij was, stond hij klaar met vijftig gulden

Ik zag die bolle ogen, en die kale kop

Ik wou die dodencel ontvluchten, en ik brulde:

Ach klootzak, sodemieter godverdomme op

Vorige maand is Gerard van der B. begraven

Zijn zoon heeft blijkbaar nog zijn laatste eer gered

'De kruidenier', de naam die wij hem destijds gaven

Is samen met zijn trieste leven, bijgezet

Ik dacht: Je wilde blijkbaar je gevoel verzwijgen

Je leefde, maar je speelde altijd dubbelspel

Je kunt het na je dood gewoon niet rotter krijgen

Je was de laatste veertig jaar al in de hel