Het leven was lijden

Toen ik bij jullie at en je vader gebood

Dat ik tijdens 't bidden m'n ogen sloot

Gaf ik toe, daar ik niet arrogant wilde lijken

Maar ik voelde hoe hij wel naar mij zat te kijken

En vanaf dat moment heb ik altijd geweten

Dat dat niet enkel gold voor 't gebed bij 't eten

Zodat ik toen die maaltijd meteen al betreurde

Hij beheerste je leven tot in 't absurde

En op zondag het bos in, dat mocht dan nog wel

Net als in de romances van 't weekblad Libelle

Maar als ik op zondag dan je hand wilde vatten

Nou dan keek je alsof ik je kuisheid wou jatten

refren':

Want 't leven was lijden, als je danste een heiden

Als je lachte te luchtig, als je kustte ontuchtig

Als je niet wilde werken of je ging niet ter kerke

Als je lui in de zon lag, als je fietste op zondag

Kortom alles was verkeerd, want dat had je geleerd

't Was verdomde moeilijk om jou te versieren

Want je zag haast geen kans om je teugels te vieren

Elke keer moest ik weer je complexen verdringen

Ja, ik mocht naar de kerk maar ik kon nooit eens zingen

Een keer sliep je met mij maar je was niet alleen

Want de satan of wie ook hing steeds om je heen

Als die er niet was was je vader d'r wel

Met een spreuk uit de bijbel van zonde en hel

refren'

Ja, ze hebben je leven wel grondig vergald

En je kans op wat liefde en vriendschap verknald

Wat men jou heeft geleerd is de angst om te leven

Om je borsten, je dijen, je hart echt te geven

Kom, ik stap maar eens op want ik ben overbodig

Heel veel sterkte voor later

Want dat heb je wel nodig