Pa

Pa, wat jij me hebt geleerd, ben ik eindelijk haast kwijt

't Heeft twintig jaar geduurd, dus het werd tijd, Pa, het werd tijd

Alle dingen die je stelde, alles wat je me vertelde

Ieder oordeel dat je velde over mij en m'n gedrag

En alle ruzies die we hadden, omdat ik je vaak verweet

Dat je eigenlijk al dood was lang voordat je overleed

En dat ik wel op zou passen dat ik niet zo werd als jij

Dat mijn leven heel wat meer werd dan zo'n duffe grijze brij

Pa

God, wat hebben we gescholden en wat maakte je je kwaad

En wat vond ik je een lul, Pa, en wat heb ik je gehaat

Om 't leven dat je leidde, ieder risico vermijdde

Niet de moed had om te strijden voor een beetje meer geluk

En je gewauwel over meisjes waar ik nooit mee trouwen zou

Terwijl alles steeds mislukte tussen jou, Pa, en je vrouw

En hoe jij jezelf steeds vaker in je kamertje opsloot

Met je kerk en met je bijbel die jou ook geen uitkomst bood

Pa

Jij werd zienderogen ouder, ook al wist ik toen nog niet

Dat dat ook door mijn gedrag kwam, god, wat deed ik je verdriet

Ik, die toch vooral je zoon was, die de parel aan je kroon was

Die je onverdiende loon was, want je meende 't wel goed

En het berouw komt vaak te laat, Pa, en het doet me dikwijls pijn

Dat je toch nog bent gestorven voor we vrienden konden zijn

Maar de tijd heelt alle wonden en ik heb zojuist ontdekt

Ik ben nu zo oud als jij destijds toen jij me hebt verwekt

Toch is 't jammer, Pa, dat jij niet meer kunt zien hoe 't met me is

En dat ondanks mijn gekanker ik je af en toe wel mis

Want al vochten we vaak zeer en al ben je d'r niet meer

Toch bedankt hoor, Pa, dat ik steeds nog van je leer