Perenbloesem

Ik was pas vier toen wij naar Ederveen verhuisde

En in het begin was ik verschrikkelijk alleen

Ik was de stad gewend met circus, trams en bioscopen

En nu opeens alleen maar gras en wolken, vee en sloten om mij heen

Het was achtenveertig toen mijn ouders gingen scheiden

Wij waren arm, het meeste was nog op de bon

En mijn moeder vond een baan als huishoudster om voor ons twee te zorgen

Waarna de tijd die ik de perenbloesem jaren noemde begon

De tijd van perenbloesem was een tijd van onvervuld verlangen

Zonder rechten, zonder eisen want die had je niet als kind

Je moest naar school en naar de kerk met zijn psalmen en gezangen

Waar de god der wrake heerste met een ijzig schrikbewind

Volgens de dominee was god ook goedertierend

Omdat voor Christenen de hemel open stond

Toen ik hem vroeg of dat dan ook gold voorde dieren

Was het antwoord nee, dat vond ik zo zielig voor mijn hond

Ederveen, gereformeerd en vaak bekrompen

Elke dag een dik uur lopen naar de school van meester spek

Op mijn stugge houten blank geschuurde klompen

En het zakje boterhammen aan een koordje rond mijn nek

Ederveen

De tijd van perenbloesem was toch ook een tijd van licht en ruimte

Elk seizoen zijn eigen geuren, gras en bloemen, hooi en mest

De tijd bestond wel maar het was anders, alles had zijn eigen tempo

Ieder dier zijn eigen plek, een stal, een kooi, een hok, een nest

Als ik uit school kwam dan was mijn moeder daar

Dan had ze altijd de thee op het waxinelichtje staan

Ze hield van mij maar voor het dorp bleef zij die stadse

Die schoenen droeg en van haar man af was gegaan

Ederveen, een beetje stug en achterdochtig

Tussen de velden vol met koeien, bieten, aardappels en graan

Je kon zo liefelijk zijn en tevens zo hardvochtig

Voor wie er plotseling alleen met zijn problemen kwam te staan

Ederveen

Die tijd van perenbloesem heeft mijn toekomst fundament gegeven

Maar de wereld van mijn moeder zakte weg in een moeras

Ze had geen kueze maar het was beslist niet haar manier van leven

En dat snapte ik pas lang nadat ze overleden was

Vlak na de oorlog was gescheiden zijn een schande

En ook om mij zal ze de stad wel zijn ontvlucht

Maar toen het noodlot haar in Ederveen liet stranden

Moet ze vaak hebben gedacht: Oh God, ik stik in dit gehucht

Ederveen, het dorpste dorp van alle dorpen

Ik heb er lezen, schrijven, rekenen en schuldbesef geleerd

En echt, de goede kanten heb ik nooit verworpen

Maar ik weet wel, als God bestaat, dan is hij niet gereformeerd