Steppe

De eindeloze steppe ligt bevroren en het sneeuwt terwijl

De vlokken razend striemen in het stormgeweld

En in die storm twee hongerige zwervers, slechts gestoken

In wat lompen voortbewegend door het open veld

Ze dragen geen bagage met zich mee, alleen de ene heeft

Een boek onder z'n arm

De ander, ietsje ouder

Heeft een tas over z'n schouder

Met daarin een fles met wodka en zolang ze wodka hebben

Houdt ze dat nog warm

Ze zwoegen zwijgend verder door de troosteloze leegte en

Zo nu en dan wordt de fles gepakt en nemen ze een slok daarvan

Zodat men verder kan

"Ja! Dat zijn bijna honderd woorden en wat hebt u me verteld? Drie dingen: het sneeuwt, er lopen twee zwervers rond en ze hebben honger. Eenvoud, jongeman, daar gaat het om. Ga verder, maar hou het kort. Kort!"

De avond is gevallen, en een scheefgezakte bouwval biedt

Maar nauwelijks beschutting voor de koude nacht

De wodkafles is leeg, de honger knaagt, een stompje kaars

Brandt, "Waarom lees je niet wat voor?" zo vraagt de oude zacht

De ander neemt het smoezelige stukgelezen boek ter hand en leest verhalen voor

Maar terwijl de storm blijft loeien

Gaat hun huid een beetje gloeien

En wanneer het laatste woord geklonken heeft breekt op

Hun wangen zelfs een blosje door

De honger is vergeten want de kracht van de verhalen hield ze in de ban

Ze zien tot hun verbazing het effekt er van

Zodat men verder kan

"Ja, u hebt absoluut talent, maar u gebruikt veel teveel woorden

Hoe bedoelt u dat precies

't Is zo simpel! Wat is de essentie van deze zin?"