Onbevangen

Hoort het gedreun van den oorlog

Die eeuwig woedt en ons bloed laat stromen

Een goede nachtrust heeft men lang niet gehad

Boze dromen tonen wat gaat komen

Dra het oord is gevestigd

Zal de welvaart vormen, de stam vergroten

Men belove met hoofd geheven

Eervol en trots hun ziel te geven

Zij zijn onbevangen

Naïef zijn de kind’ren van het woud

Eenmaal ontkomen is er niets dat hen weerhoudt

Van het treden in de sporen van hun held

Die hen bij terugkeer de verhalen vertelt

Met doodsgevaar, volbreng ik mijn plichten

Verman ik mij en is de streek in mijn gevang

Door mijn bevelen dapper te verrichten

Verstrijk ik roem waar ik zo hevig naar verlang

Schouw het gezicht van de welstand

Door moed en gave in stand gehouden

Met de hartstocht voor het voortbestaan

Natuur nabij heeft doen benauwen

Diep in de nacht vormt een drogbeeld

De verschijningen der duisterheden

Angst en moeheid met trots verslagen

Wordt het woud met moed betreden

Zij zijn onbevangen

Naïef zijn de kind’ren van het woud

Eenmaal ontkomen is er niets dat ze weerhoudt

Van het treden in de sporen van hun held

Die hen bij terugkeer de verhalen vertelt

Ik doorsta stromende regen

Bewapend ren ik door de bossen van weleer

Opgegroeid in een huis vol strategen

Verzet ik mij en volg ‘k mijn laatste dag de heer

Door weerzin bezeten

Door vader geëerd

Door goden verstoten

De duistere wouden ingekeerd

Dwalend in het avondrood

Jagend op de laatste vacht

Klinkt een dreun die het oor verdooft

Door gewekte reuzen opgewacht

Ontwapend in een ommezien

Gestraft door diens besmeurd gemoed

Kruipend terug naar huis begeven

Waar vader zijn zoon ‘s morgens treft in bloed