Verloren

Snijdende noordenwind start een eindeloze winternacht

Verenigd bij ‘t vuur na de strijd

Verruiming der geest heeft onze zielen alhier bijeen gebracht

De geest die terug staart in de tijd

Jaren uitzichtloos waar ijver almaar rijst

Een generatie verloochend, kleuren der leven vergrijsd

Dagen enerlei, een eindeloos cirkelgang

Ten lange lesten gevormd tot de bevrijdingssdrang

Gelijk een bloesem die eerstmaals zijn stam uit de bodem reikt

Zonder het daglicht haar bestrijkt

Met het uitzicht op leven evenwel haar takken spreidt

Ontbrekend aan zon en water bezwijkt

Zowaar richt ik tot u, de god die ik heb verjaagd

Verleen uw heerlijkheid, die eens onjuist is geslaakt

Eertijds levensvree, uw zang wordt zalig verstaan

Rijk geboren, doch van aard der wijsheid ontdaan