Het einde van de Tweede Wereldoorlog

Op het strand. Ik ben zeven en mijn moeder en broertje kwijt

Ik ben bang en ik hoor Duits. Nou, dat is hetzelfde eigenlijk

Rondom mij is lillend Duits vlees. Ik loop tegen een Duitse buik op

Wirtschaftswunderbuiken noemde mijn vader die. Mijn vader had het niet zo op

Duitsers

Ik grijp een Duitser bij zijn schinken

"Wie sitzt das nun eigentlich mit dem Krieg? Ik heb een trauma hoor je dat? Ik

ben van de vierde generatie, maar daar krijg je geen uitkering voor. Der Krieg

Kinkel"

O nee, Kinkel, die had je toen nog niet. Nou je had ze wel, alleen, ze waren nog

gewoon boer, geen minister

De duitser draait zich om en antwoordt met een wedervraag: "Wil je misschien een

ijsje?" Hij zei ijsje, hoorde je dat. Een Duitser, ijsje

Dat strookte nou niet bepaald met het beeld dat mijn ouders mij van dit volk met

de paplepel hebben ingegoten

Ik kan het niet aannemen, dat zou collaboratie zijn en zeg daarom ferm

"Sodemieter op met je ijs, Duitser."

Ik ga maar in de zon liggen op het strand. Dat kan ook niet meer gewoon, zonnen

op het strand. Heb je eindelijk eens een dag mooi weer en je ligt nog geen

seconde in het zand of er komt een bus met werkloze dermatologen langs: "Weet u

wel dat dat heel gevaarlijk is, liggen in de zon, daar kunt u huidkanker van

krijgen, wist u dat wel."

Weet je wat mij is opgevallen? Tegen Duitsers zeggen die mensen van die

kankerbus niets. Laten ze gewoon liggen. Want een goeje Mof is een

Jezus, dat jullie dat zomaar afmaken

Maar als ik zeg: "Een goeje Turk is een...?", dan hoor je niks. Omdat iedereen

in zijn broek schijt om voor fascist te worden uitgemaakt. Terwijl die Turken

net zo goed of fout zijn als die Duitsers, kijk maar naar Koerdistan. Maar met

Duitsers mag het blijkbaar wel, en dat komt, volgens mij, door de oorlog

Ja. Dat is een heel nieuw inzicht. Ik zal even mijn trauma uitleggen. Ik ben

opgegroeid met de oorlog. Mijn ouders hebben niet gevangen gezeten, ze zijn

geen dierbaren verloren, ze hebben niet in het verzet gezeten, daar waren ze

nog veel te klein voor, ze hebben hem gewoon meegemaakt, de oorlog. En het

besef, dat zij leefden terwijl miljoenen werden vergast, dat is iets, waarover

zij nooit konden ophouden zich te verbazen

Zes miljoen: elke keer als mijn vader het zei, klonk het, alsof ik dit cijfer

voor het eerst hoorde, zes miljoen. Bij ons thuis was de oorlog er altijd. Elke

dag werd je wel met de oorlog geconfronteerd

Al was het alleen maar door de stank van verrotte etenswaren in de keuken

moeder bewaarde alles. Een tic die ze van de hongerwinter had overgehouden

Uiterste verkoopdata werden door haar met minstens een jaar verlengd

Regelmatig ontploften er bij ons thuis in de ijskast bekertjes vruchtenyoghurt

Dan dacht vader dat het weer oorlog was

De oorlog was er altijd. Als Duitsers je de weg vroegen dan wees je ze de

verkeerde kant uit

Vader had ons bevolen bij zulk soort gelegenheden de volgende tekst uit te

spreken: "U gaat hier rechtsaf de Churchillaan op, dan gaat u links de

Rooseveltlaan in, tot u uitkomt op het Montgocabareteryplein, dan kunt u achter

het Jaltamonument uw BMW parkeren, en dan bevindt u zich op loopafstand van het

Anne Frankhuis."

Toch heb ik Duits als eindexamenvak op de middelbare school gekozen, mijn vader

mocht dat niet weten. Naamvallen oefenen, dat deed ik in de kelder

Dat was dezelfde kelder, waar mijn vader gedurende de bange oorlogsdagen met

een vergiet op hun kop naar radio Oranje had zitten luisteren. Met dit verschil

dat ik ten aanzien van de Duitse woordjes het vergiet niet op maar in mijn kop

had zitten

Mijn vader kwam er toch achter. Hij is de kelder binnengevallen en heeft al

mijn Duitse leerboeken geconfisceerd en in de open haard geflikkerd

Terug naar het strand. Ik ben zeven, Vlieland 1972. Er is nog niks gebeurd op

dat strand. Ja, ik heb een bal tegen mijn kop gekregen en iemand heeft me

geprobeerd te onthoofden met een frisbee. Ik heb een ongelofelijke dorst

gekregen. Ik had eigenlijk gewoon dat ijsje moeten nemen van die Duitser, dan

had ik een raket genomen, er waren nog geen magnums

Dat gezeik over die oorlog, daardoor heb ik toch mooi mijn raket door mijn neus

laten boren. Hij ligt nog achter me, die mof

Zal ik het hem gewoon vragen

"Eis!"

Je moet ze gewoon cocabaretanderen dat doen zij ook altijd

"Ja," zegt hij, "your eyes are very bad."

"Nee joh, lul, ik praat geen Engels, ik praat Duits. "Ich will eis."

"Nein."

"No, only one."

En verdomd, twee minuten later heb ik een raket te pakken. De vrede tussen mij

en de Duitser is een feit. We sluiten een pakt, de vrede van Vlieland

De Duitser en ik, wij zijn een gesprek begonnen over goed en kwaad. Ik ben

zeven en zo geprogracabareteerd dat ik Duitsers niet aardig vind en de rest

wel. Hij vertelt van Japanners en Italianen, die ook fout waren in de oorlog

Het wil maar moeilijk tot mijn kinderbrein doordringen. Alleen moffen toch

alleen moffen

"Nee," zegt hij, "iedereen was en is fout. De Chinezen, de Tibetanen, de

Russen, de Afghanen, de Vietnamezen, de Amerikanen, de Cubanen, de

Noordkoreanen, de Zuidkoreanen, de Noordjemenieten, de Zuidjemenieten, de

Serviers, de Kroaten, de Hutu's, de Tut- si's, iedereen is fout. Der Mensch ist

den Menschen ein trauriges Ungeheuer"

"Ha", denk ik, "dat is Reiner Maria Rilke", ik ben zeven

"Is iedereen fout?" "Ja, iedereen." "O ja joh?" "Ja, iedereen." "Nee joh."

"Jawel" "Nee joh" "Jawel" "Nee joh" "Jawel", en dat sleept zich nog zo'n drie

kwartier voort, en we bestellen nog een raket

"Nee joh" "Jawel" "Nee joh" "Jawel", en we bestellen nog een chocoladecornetto

"Nee joh" "Jawel" "Nee joh" "Jawel" "Met nootjes" "Nee joh" "Jawel" "Nee joh"

"Jawel" "Zonder nootjes"

"Nee joh" "Jawel" "Nee joh" "Jawel", en op dat moment voegt een Noordvietnamese

loempiaverkoper zich bij ons

"Roempia's, roempia's, rekkele roempia's!"

"Ha, Noordvietnamese loempiaverkoper," zegt de Duitser. "Je komt als geroepen

Ik heb een interessant vraagje aan je. Wie waren er fout in Vietnam?"

"De Zuidvietnamezen," zegt de Noordvietnamese loempiaverkoper. "Ja, en wie nog

meer?" "O, de Amerikanen."

"Juist," knort de Duitser tevreden. En op dat moment spoelt er een

Zuidvietnamese bootvluchteling aan

"Woempia's, woempia's, wekkere woempia's!"

"Ha Zuidvietnamese bootvluchteling, je komt als geroepen," zegt de Duitser. "Ik

heb namelijk een interessant vraagje aan je. wie waren er fout in Vietnam?"

"De Noordvietnamezen." "Ja, en wie nog meer?" "O, de Russen."

De Duitser roept: "Zie je nou wel, iedereen is fout, iedereen is fout. De mens

is dom en leert nooit van de geschiedenis."

Dat laatste had hij beter niet kunnen zeggen. hij wordt getroffen door een

frisbee, wankelt en zakt in elkaar. Ik roep om hulp. De reddingsbrigade is

vlakbij maar wil niet helpen, het is niet in het water gebeurd

De EHBO is ook vlakbij maar wil ook niet helpen, het was geen ongeluk, eerder

geluk, zeggen ze

Er komen steeds meer mensen om ons heen staan. Ze lachen, klappen en juichen

Blikjes Heineken worden over hem leeggespoten, een bifiworstje in zijn reet

gestopt. Enkelen beginnen zand over hem heen te gooien

Ik probeer hem weg te slepen want ik heb medelijden, maar het lukt me niet, ik

mag dan wel wijs zijn voor mijn leeftijd, ik blijf zeven

Iedereen is weg. Ik blijf zitten bij de gevelde Duitser. Net dacht ik nog dat

hij dood was, maar nu hoor ik boven het geruis van de branding uit zijn

gorgelende adem. In de verte rocabaretelt de donder. We moeten hier weg

Ik schud aan de Duitser, het bifiworstje valt uit zijn reet

Hij begint te bewegen en komt langzaam overeind. Valt, probeert het nog een

keer en blijft dan wankel staan, steunend op mij

Ik ben zeven

"Waar moet je heen, Borschen," vraagt de Duitser. Ik vertel hem waar het

idyllische huisje staat waar wij de vakantie doorbrengen. Ik kan het alleen

niet vinden, je moet een drukke weg oversteken en dan langs prikkeldraad in de

duinen

Hij zegt: "hab' kein angst. Geh nicht durch die bose Strasse wo die schonen

Augen wohnen." "Ha, dat is Heinrich Heine" denk ik

Ik ben bijna acht. De dichtregel heeft veel van zijn krachten gevergd. Op de

top van het eerste duin zakt de Duitser weer in elkaar, maar we moeten verder

want het onweer nadert. Als de eerste druppels vallen gaan wij het idyllische

huisje binnen. Een Duitser heeft mij thuisgebracht

Mijn familie schrikt van het Duitse wrak, dat zo uit de slag om Stalingrad

lijkt te komen. "Mag hij zich douchen?" vraag ik. "Goed," zegt mijn moeder

"Maar kaal scheren hoeft niet!", roept mijn vader

Niemand lacht. Even later komt de Duitser melden dat "das Auglein des

Duschenkopfs nicht auf der Stange passt." "Dat komt door dat verdacabarette

klere-Europa!" buldert mijn vader. De Duitser is het hier volledig mee eens en

het ijs is gebroken

Blikjes Heineken worden opengetrokken en de Bifiworstjes verschijnen op tafel

De kinderen zijn verbaasd. De stecabareting wordt steeds vrolijker. Dan

begrijpen wij, dat onze ouders de Duitser dankbaar zijn, dat hij mij weer

veilig heeft thuisgebracht

Als wij naar bed moeten, hebben ze het over vogels kijken, en ze spreken af

elkaar volgend jaar in het Schwarzwald te ontmoeten. De Tweede Wereldoorlog is

voorbij