Onweer door de ogen van een blinde

Onweer, daar schrok hij vroeger altijd zo van. Niet van de flitsen, want die zag

hij toch niet, maar van de knallen. De mensen begrepen dat nooit zo goed. Dan

zeiden ze: "Zo'n stoere vent als jij, die is toch niet bang voor een paar

knalletjes." En dan zei hij: "Ja, maar jullie zien die knal tenminste nog

aankomen, jullie zien die flitsen." En dan zeiden zij: "Ja, maar wij schrikken

ook van die flitsen." En dat begreep hij dan weer niet. En dan kwam er weer

een. En dan schrokken zij eerst van de flits, en dan waren ze net klaar met

schrikken, en dan schrok hij, van de knal. Want de anderen waren zo geschrokken

van de flits, dat ze vergaten te vertellen dat er een knal kwam

En dan kwam er weer een, en weer een, en weer een, en ze werden steeds harder en

harder, en niemand waarschuwde hem. En dan zei hij: "Volgens mij zeggen jullie

gewoon expres niet dat er een knal zal komen waarvan ik zal schrikken. Volgens

mij willen jullie mij gewoon laten schrikken

En dan zeiden zij: "Ja, dat is ook zo. Want jij kunt ons toch ook niet

waarschuwen voor die flits. Als jij niet kunt voorkomen dat wij schrikken

hoeven wij toch ook niet te voorkomen dat jij schrikt. Dat is gelijke

behandeling jongen."

En dan kwam er weer een. Maar deze was zo dichtbij, dat de flits en de knal

exact op hetzelfde moment kwamen, zodat ze allemaal precies tegelijk schrokken

Hij keek op zijn horloge, en zag dat het precies half zeven was