Vlieland, 1972

Het was juli 1972. Hilversum 3 bestond al, het CDA nog niet. DS-70 had zich net

uit het kabinet teruggetrokken en een kilo jonge goudse kaas kostte vijf

gulden. In Vietnam was het oorlog, en de familie Bijlo was op vakantie in een

idyllisch huisje in de duinen van Vlieland. Vader en dochter lagen al dagenlang

met een vakantie-griepje in het stapelbed, er was nog geen incest, en daarom

gingen we met zijn drieen naar zee. Mijn moeder voorop, dan ik en dan mijn

broertje. In een treintje

Het was een warme dag en de lucht moest wel blauw zijn want de zon scheen de

hele dag. Er zat nog geen gat in de ozonlaag, of misschien was het er wel, maar

we wisten er niets van. Het verzengend hete duinzand schroeide onze tere

kindervoetjes. De zee rook naar zee, patat en zonnebrand. Op het strand

aangekomen trapten mijn broertje en ik binnen een halve seconde in precies

dezelfde kwal. Er was nog geen asaron

Wel Duitsers, die een middeltje hadden, dat de kwallejeuk vertienvoudigde. Kan

je nagaan wat er gebeurt als je in de Rijn flikkert

Mijn broertje groef een kuil voor een ander, ik viel erin. Ik vond een grote

schelp, die een oude handgranaat bleek te zijn, die we onmiddellijk aan de

rechtmatige eigenaars konden teruggeven

En zo kon het gebeuren dat er aan het eind van de dag een Hollands en een Duits

treintje over het strand boemelden

"Zonsondergang met jou aan zee, wij zitten samen op een duin en jij kijkt voor

twee. De zon, de zon, het strand, het strand, de zee, de zee, zonsondergang met

jou aan zee."

Weet je wat ik nou zo jacabareter vind aan de zee? Altijd als ik de zee hoor

denk ik: "Gadverdacabarete, Veronica."

Omdat ze vroeger op dat schip zaten. Daar is de vervuiling van de Noordzee

eigenlijk begonnen