Na fría noite das nosas vidas
Arde o recordo dos tempos pasados
Tempos gloriosos, tempos escuros
Que as xoves almas non han sembrar
A triste ameaza da escravitude
Asolaga o corazón dos que quedan
As árbores son testemuña da última reunión
O xuramento resoa alto, no ceo
Logo silencio, amarga calma
E os corpos inertes agardan
A néboa cúbrea lodo á ialba
Ollos aterrados buscan o camiño
Tercan o monte paseniñamente
Mais a súa victoria non é tal
Mais a pesar da nosa morte
De derrota en derrota, ata a victoria final
A strong comment here is specific: the phrase you keep hearing, the mood you come back for, or the reason this song stays in rotation.
Sign in to post the first listener note. Reporting stays open to everyone.