Tremo só no silencio
Mentres caio polo abismo infinito
Mentres ela, agora muda ante os meus ollos se dispón a levarme, a liberarme
E o pasado, todo valeiro
Que insiste en recorda-lo paraíso
Pasa diante miña o que fun,
Os que foron, os que non voltarán, sen Destiño
E os frondosos bosques
Que coa súa fragancia no recordo me levan lonxe murmuran entre eles, vermello outono que a vida sen paixón é un vano suplicio
Mentres ollo o hourizonte recortado
Pola fiestra de vidas separadas
E repito os tristes cantos de vellos bardos que un home sen recordos non existe
A strong comment here is specific: the phrase you keep hearing, the mood you come back for, or the reason this song stays in rotation.
Sign in to post the first listener note. Reporting stays open to everyone.