No Pazo Derruido da Existencia

Tremo só no silencio

Mentres caio polo abismo infinito

Mentres ela, agora muda ante os meus ollos se dispón a levarme, a liberarme

E o pasado, todo valeiro

Que insiste en recorda-lo paraíso

Pasa diante miña o que fun,

Os que foron, os que non voltarán, sen Destiño

E os frondosos bosques

Que coa súa fragancia no recordo me levan lonxe murmuran entre eles, vermello outono que a vida sen paixón é un vano suplicio

Mentres ollo o hourizonte recortado

Pola fiestra de vidas separadas

E repito os tristes cantos de vellos bardos que un home sen recordos non existe