Breogán, os antergos recordan con orgullo
Os días da túa estadía mortal
As milenarias árbores susurran
O son das heroicas batallas
Breogán, o sangue dos caídos
Cobren as verdes terras da Galiza
Mentres os seus espíritos
Descansan tra-la lúa, tra-las estrelas
Os lobos ouvean na noite dos tempos
Mentres o fío da gadaña sesga a escuridade
Óese un lamento lonxe, no recordo
As bágoas mollan as meixelas dos que amaches
O druida guía o teu tránsito
Polo laberíntico bosque da miña mente
O teu trono recórtase na néboa nocturna
Que cobre o meu tortuoso camiño
Mais a túa sabiduría guiarame
Mentres resoe no meu corazón...
...o teu nome inmortal
A strong comment here is specific: the phrase you keep hearing, the mood you come back for, or the reason this song stays in rotation.
Sign in to post the first listener note. Reporting stays open to everyone.