Yaþayabilme Ýhtimali

soðuk ve þehirlerarasý

otobüslerde vazgeçtim

çocuk olmaktan

ve beslenme çantamda

otlu peynir kokusuydu babam.

Ben seninle bir gün Veyselkarani'de haþlama

yeme ihtimalini sevdim.

Ýlkokulun silgi kokan, tebeþir lekeli yýllarýnda

(Ankara'da karbonmonoksit sonbaharlar yaþanýrdý o

zaman) özlemeye baþladým herkesi.. Ve bu hasret öyle

uzun sürdü ki, adam gibi hasretleri özlemeye baþladým

sonra.

Bizim Kemalettin Tuðcu'larýmýz vardý.

Bir de camlarýn buðusuna yazý yazma imkaný.

Yumurta kokan arkadaþlarla paylaþýlan

kahverengi sýralarda, solculuk oynamaya baþladýk.

Ben doktor

oluyordum sen hemþire, geri kalanlar kontrgerilla.

Kýrmýzý boyalarla umut ikliminde harfler yazýlýyordu,

pütürlü duvarlara ve Türk Dil Kurumu'na inat bir

Türkçeyle. Aðbilerimizden öðrendik, Þ harfinden

orak çekiç figürleri türetmeyi.

Ankara'ya usul usul karbonmonoksit yaðýyordu.

Ve kapalý mekanlarda seviþmeyi öneriyordu

haber bültenleri.

Oysa Ankara'da hiç seviþmedim ben.

Disiplin kurulunda tartýþýlan aþkým olmadý benim.

(Sýnýfça gidilen pikniklerde kýçýmýza batan platonik

dikenleri saymazsak.)

Ankara'ya usul usul kurþun yaðýyordu. Ve belli bir

saatten sonra sokaða çýkmamayý öneriyordu haber

bültenleri. Oysa hiç kurþun yaram olmadý benim.

Ve hiçbir mahkeme tutanaðýnda geçmedi adým.

Çatýþmalarýn ortasýnda sevimli bir çocuk yüzüydüm

sadece.

Sana þiirler biriktiriyordum fen bilgisi defterimde ama

sen yoktun. Ben, senin beni sevebilme ihtimalini

seviyordum, suni teneffüs saatlerinde. Okul servisi

seni hep zamansýz, amansýzca bir lojman griliðine

götürüyordu. Ben, senin benimle Tunalý Hilmi

Caddesine gelebilme ihtimalini seviyordum.

Ben senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum.

Yaz sýcaðý topraða çekiyordu tenimin çatlamaya hazýr

gevrekliðini.. Sonra otobüs oluyordum,

kýrýk yarýk yollarýn çare bilmez sürgünü..

Ne yana baksam dað ve deniz sanýyordum Muþ

ovasýnýn yalancý maviliðini. Otobüs oluyordum bir

süre. Yanýmýzdan geçen kara trenlerle yarýþýyordum,

yanaðým otobüs camýnýn garantisinde.

Otobüs oluyordum.. Bir ülkeden bir iç ülkeye.

Çocukluðuma yaklaþtýkça büyüyordum.

Zap suyunun sesini baþýna koyuyordum þarkýlarýmýn

listesinin.. Korkuyordum..Sonra iniyordum otobüsten.

Çarþýdan bizim eve giden, ömrümün en uzun, ömrümün

en kýsa, ömrümün en çocuk, ömrümün en ihtiyar yolunu

koþuyordum. Çünkü sonunda annem oluyordum babam

kokuyordum sonunda.

Soðuk ve þehirlerarasý otobüslerde vazgeçtim,

çocuk olmaktan.

Ve beslenme çantamda

otlu peynir kokusuydu babam.

Ben seninle birgün Van'daki bir kahvaltý salonunda.

Ben seninle (sadece bilmek zorunda kalanlarýn bildiði)

bir yol üstü lokantasýnda.

Ben seninle, Aðrý daðýna mistik ve demli bir çay

kývamýnda bakan Doðubeyazýt'ýn herhangi bir toprak

damýnda.

Ben seninle herhangi bir insan elinin terli

coðrafyasýnda olma ihtimalini sevdim.

Ben senin,

beni sevebilme ihtimalini sevdim !