Jazzcafe

Ik word gestoord van die gladde kapperskoppen

Uit de opgefokte zonnebankcultuur

Van die fitte jongens die met alles stoppen

Dat ook maar even indruist tegen 'puur natuur'

In de wurrelpoel, de sauna en koud douchen

En om het uur een vitaminestoot

In de fitness: trekken, douwen, hangen, pushen

Nu vast trainen voor een kerngezonde dood...

Laat mij nou maar af en toe verdwijnen

In de roes van een rokerig jazzcafe

Waar ik mijn lichaam langzaamaan kan ondermijnen

In ruil voor het benevelde idee:

Dat het allemaal wel goed komt met de wereld

En dat niets er ook maar ene moer toe doet

Als die jongens maar een beetje lekker spelen

Ben ik tevreden en vind ik het wel goed

Dan hou ik ook intens van alle mensen

Zie ik mijn leven vastomlijnd en vederlicht

Dan leef ik in een wereld zonder grenzen

Zie ik de toekomst als een schitterend vergezicht

Dan kan ik scherp en overtuigend formuleren

Met een stevig promilage in mijn bloed

Enorme open deuren dicht beweren

Als ik slecht leef voel ik me vaak ontzettend goed

Ze zeggen: doe nou niet, dan leef je langer

Wees nou verstandig, later krijg je spijt

Maar ik word voor dat 'later' alsmaar banger

Voor die godverlaten grijze eenzaamheid

In zo'n tehuis met een frisse directrice

Die mij vertelt dat ik mij goed gedraag

Maar dat ik niet meer in de plantenbak mag piesen

En verder, dat ik jarig ben vandaag

Als ik oud ben en mijn toekomst is verschrompeld

En ik versleten en vergeten en verzuurd

Een ouwe lul, die tandenloze wartaal mompelt

En die argwanend door de vitrages gluurt

Ik wil me later niet kapot vervelen

Ik wil niet terug naar dat incontinente kind

Ik wil beminnen, schrijven, reizen, zingen, spelen

En dan in een klap weg, voordat die lijdensweg begint...

Dus, laat mij nou maar af en toe verdwijnen

Met een illusie in mijn stomme dronken kop

Ik ga liever eerder naar de Filistijnen...

En morgen: ongezond weer op!